Terwijl ik in mijn eentje plantjes aan het poten ben is het druk op het pad en in de schuur. Er wordt aan de nieuwe kantine gebouwd. Er is twee man bezig om een moederwagen van een spuitboom te installeren. Verderop wordt de laatste hand gelegd aan de zijgevelscherming. Het deel van het nog te storten betonpad wordt voorzien van bekisting. Ik kijk naar de plantjes in mijn hand. Want daar zal het toch van afhangen.
Hoe vaak het al aan mij gevraagd is weet ik niet, maar kennelijk houdt het iedereen die op de tuin komt bezig. ‘Moet je die plantjes allemaal nog met de hand in de grond zetten? Is daar geen machine voor?’ Ik ben inmiddels al zover dat ik een wedervraag stel: ‘Zou jij daar niet iets voor kunnen bedenken?’ Want inderdaad, het plantwerk is nog steeds handwerk, hoe vaak er ook gesproken wordt over robotisering.
Ik vertel aan vragenstellers dat er bij chrysanten en lisianthus wel machinaal wordt geplant. ‘Maar daar is elk stekje goed, dus dan hoeft een robot niet na te denken.’ Ik hoop dat ik de waarheid een beetje recht doe, maar anders hoor ik het wel. Bij kamille en heel veel andere zomerbloemen lukt dat nog niet zo goed. Daar ben je tijdens het plantjes poten ook aan het selecteren. Die wel, die niet.
