Hij kijkt me aan. Ik heb hem net verteld dat ik ook deze derde ronde met de trekker spit alvorens de grond te frezen. ‘Doe dat nou niet! Je leest toch overal dat je niet steeds die grond overhoop moet halen? Dat kan toch niet goed zijn?’ Ik sla hem geruststellend op de schouder. ‘Jij hebt er geen last van. Ik doe het vooral voor de poters, zodat ze een lekker zacht grondje krijgen.’
Ik heb de afgelopen weken regelmatig met mijn vrouw zitten kijken naar de Nederlandse dramaserie Woeste Grond. Drie generaties die een boerenbedrijf runnen op de grens van Salland en Twente. Een beetje over de top soms, maar ook wel herkenbaar. Vooral als het gaat om het samen leven en werken van opa, vader en zoon. Beslissingen die niet worden overlegd, kleine en grote irritaties, maar ook de vreugdevolle momenten en de keuzes die elkaar wel gegund worden.
Wat dat betreft is er genoeg overlap met een familiebedrijf als dat van ons. Drie broers en drie zonen. Alleen opa heeft nooit meegedraaid, maar wie weet, als ik lang genoeg wacht… Ik heb wel gemerkt dat het vooral tussen vaders en zoons weleens kan knetteren. Kort hoor, we zijn erg vergevingsgezind gelukkig. En we houden van harmonie.
