Ik weet nog waar ik was toen Henk Angenent samen met Erik Hulzebosch en Bert Verduin op de Bonkevaart richting finish sprintte. Ik zat thuis op de bank te kijken, van begin tot het eind. Het zijn van die gedenkwaardige momenten die je bij blijven. Ik roep tegen mijn kinderen ook al jaren dat als er ooit nog een Elfstedentocht komt ze iets gaan beleven wat ze nooit eerder hebben meegemaakt.
Net zoals de kopbal van Kieft tegen Ierland of de slidinggoal van Van Basten tegen West-Duitsland. De volley van laatstgenoemde in de finale van het EK. Ik kan mezelf nog zo uittekenen, bij mijn zwager in huis en een oranje shirt boven de buis. Ik heb het nog jaren moeten horen van mijn schoonfamilie.
En toch raakt schaatsen me nóg meer. Niet omdat ik zelf zo’n talent ben, zeker niet. Ik heb in november een paar nieuwe klapschaatsen gekocht maar uitgeprobeerd zijn ze nog niet. Het is meer uit voorzorg voor als de Rotte onverhoopt toch weer een paar dagen dichtvriest. Zorgen dat je erbij bent is voor mij belangrijker dan winnen, zeg maar.
