Ik schrik wakker van de wekker en zit in één keer recht overeind in bed. Het is maandagochtend vijf uur, realiseer ik me. En wat was er ook alweer… O ja! Als ik straks aangekleed ben moet ik in de keuken koffie zetten in plaats van op de tuin. En niet achter de pc in de kantine de krant lezen, maar thuis aan tafel op de tablet. Net als op zaterdag.
O joh, ik ben helemaal uit de melk. De laatste bloemen geoogst op vrijdag, de schuur, de kantine en de kas zo goed als leeggeruimd, want de slopers komen er aan. Ze zijn een week eerder al begonnen op onze eerste locatie. En dat gaat als een jekko. Het is niet bij te kijken. De eerste dag al, we wisten niet wat we zagen. Ik begreep ook meteen de naam van het bedrijf, Mustang. Die gasten werken als paarden! En een spullen dat ze hebben, ongelooflijk. Petje af ook voor de netheid waarmee het gebeurt. Geloof me, kassen slopen is een vak en zij verstaan het.
Maar goed, intussen loop ik toch een beetje met mijn ziel onder de arm. Niet dat ik niks te doen heb hoor, o nee, zeker niet. Er zijn collega’s die denken dat er deze zomer een gat valt in de productie van kamille, maar dat is niet zo. We hebben er zelfs meer dan andere jaren omdat we op locatie drie volle bak door telen. Dus het is gewoon hard buffelen om elke dag de bloemen weer gesneden en de plantjes gepoot te krijgen.
