Telefoon. ‘Spreek ik met degene die gaat over de PR-activiteiten van het bedrijf Van Egmond Matricaria BV?’ ‘Nou,’ zeg ik, ‘dat klinkt hoogdravend, maar vertel het maar.’ Hij gaat los. ‘In de tuinbouw wordt hard gewerkt, maar er klinken steeds meer geluiden in de media dat de sierteelt best vervuilend is qua middelengebruik en energie verspilt. En wij hebben u uitgekozen voor een item waarin u kunt laten zien dat het anders is. Dat zenden we dan uit op tv op een tijd die u wenst. Bent u geïnteresseerd?’
Er gaat een lampje branden. Heb ik zoiets een jaar of twee geleden ook niet meegemaakt? Toen kreeg ik na het gesprek een bevestigingsmail waarin stond dat we wel een bijdrage van 2950 euro moesten betalen. Maar ik had in het telefonische gesprek daaraan voorafgaand begrepen dat het een journalistiek product zou zijn. Dat vertel ik dus aan mijn gesprekspartner en ook dat ik niet geïnteresseerd ben. Hij kan het niet begrijpen. Is zelfs boos dat ik hem verwijt mij iets te verkopen.
'Lezers van vakbladen zijn er wel,
maar wie wil er nog voor betalen?'
