Als ik het hokje rood heb gekleurd pak ik m’n smartphone en maak een foto. Achter me kijken de stembureauleden toe. Ik ben de enige aanwezige en er hangt al lang geen gordijntje meer voor het hokje. ‘Ja,’ zeg ik, ‘het is voor het eerst dat ik op mijn eigen zoon kan stemmen, dus jullie begrijpen wel dat hier een trotse vader staat!’
Het zijn spannende tijden in huize Van Egmond. Onze jongste zoon heeft politieke aspiraties en daarom is hij lid geworden van een politieke partij. Dat is voor iemand van 20 jaar oud best bijzonder. Hij draait al een tijdje mee in vergaderingen en dat resulteerde uiteindelijk in een plaats op de kieslijst voor de gemeenteraadsverkiezingen. Nummer 6, niet direct verkiesbaar, maar je weet het nooit. We hebben al zoveel bekenden gehoord die zeiden op hem te gaan stemmen dat hij het er zelf een beetje benauwd van kreeg. Of beter gezegd, ik… Want het heeft nogal wat consequenties.
'Daar gaat onze trouwe oproepkracht'
