Telefoon. Een koper. ‘Die papieren hoezen die jullie nu gebruiken worden best nat van onderen en dan scheuren ze nogal gemakkelijk. Kun je niet wat minder water in de emmers doen? Want ik denk dat het vooral daar door komt.’
Het zijn van die belletjes die je liever niet krijgt. Beter is het om louter enthousiaste reacties te horen. Zoals bijvoorbeeld van die inkoper die de in papier verpakte matricaria in de schuur zag staan en riep: ‘Wat een uitstraling!’ En dat snapten wij wel. Want een bloem als kamille leent zich bij uitstek voor een duurzame verpakking. Eigenlijk zou je vlas moeten gebruiken om te binden in plaats van elastiek. Maar ja, een bloemist moet ook nog wat doen.
Want we hebben de overstap gemaakt. Vorig jaar zomer eerst een proef om te kijken hoe het met het verteren van het papier is, mocht het onverhoopt toch in de natuur terecht komen. En dat pakte goed uit. Nu is het niet de bedoeling dat deze hoezen ergens gaan slingeren, maar we kennen onze pappenheimers. Ik hoef alleen maar langs de weg te kijken om te zien wat voor vuilakken er op deze wereld zijn. Ik bedoel maar, je haalt het toch niet in je hoofd om een leeg bierblikje in de berm te gooien? En toch zijn er genoeg die het doen. Een klokhuis mag je ook niet zomaar in de slootkant achterlaten, maar daar hebben allerlei dieren nog plezier van.
