Mijn telefoon gaat terwijl ik loop te frezen. Ik duw de stroomhandel naar voren, de frees stopt en neem op met een luid ‘Answer!’ Even stilte, dan: ‘Ja, met je schoonvader! Ik heb even een vraag, komt het uit?’ Ik glimlach, maar dat ziet hij niet. ‘Ja hoor, zeg het eens.’ Het komt er kort en goed op neer dat de computer niet meer doet wat hij moet doen en telebankieren lukt niet meer. Oké.
Over die telefoon van mij gesproken, die is net nieuw. Na ruim zeven jaar trouwe dienst, de vorige was in de toiletpot verdaagd, kwamen er meldingen binnen van apps die niet meer goed werkten. De DigID-app bijvoorbeeld, waardoor ik ook niet meer in de app van onze zorgverzekering kon komen. En laatst werd ik door de Rabobank gewaarschuwd dat bij mijn Android-versie (8) de veiligheid niet meer gegarandeerd kon worden. Een nieuwe smartphone dus.
Dan krijg ik het meteen al een beetje benauwd. Want alle apps die je op je oude mobiel hebt wil je natuurlijk meenemen. Maar hoe gaat dat met de data, de gebruikersnamen en de wachtwoorden? Leeuwen en beren zie ik. Dus denk niet dat het alleen uit duurzaamheid is, die zeven jaar. Er komt ook angst bij kijken.
