Om even over vieren loop ik toch maar weer naar de tuin toe. Het lijkt erop dat Eunice haar hoogtepunt nadert. Samen met mijn jongste zoon sta ik om een hoekje achter de schuur te kijken en te luisteren. Het rammelen gaat door merg en been, maar het oude beestje, bouwjaar 1987, lijkt zich kranig te weren. Tot we links van ons, in de hoek, opeens gerinkel horen. Een gevelruit. Salamanders!
Het zijn van die dagen waarvan je weet dat ze komen, maar die je liever niet meemaakt. Vorig jaar was het sneeuw in combinatie met harde wind en nu dagen achtereen stormdepressies. Om onrustig van te worden. Denk je dat het voorbij is na tante Corrie, blijkt er nog een hele familie achteraan te komen. Ze hadden die stormen nooit namen moeten geven. De een wil niet onderdoen voor de ander. We hebben het over onszelf afgeroepen.
'Dan voel je je eenzaam hoor'
