Het voelt als een geluksochtend, die vrijdag de 13e maart. Maandenlang hebben we toegewerkt naar de dag waarop we de eerste bloemen zouden oogsten op de nieuwe tuin en nu is het zover. Ze zouden nog ietsje rijper mogen zijn, maar je wilt toch de nieuwe oogster uitproberen, dus vooruit. We snijden vier karren kamille.
Op het laatste moment zie ik opeens een paar takken met verkleurd blad. O? Ik kijk nog eens goed en ja hoor, groene luis. Een kleine plek, we gooien zo’n honderd takken weg. Ik voel echter meteen al een knoop in mijn buik. We lopen naar de schuur toe, mijn neef en ik, en bekijken de voorkanten goed. En ja, ook daar ontwaren we af en toe een levende luis. De knoop wordt nog wat strakker getrokken. In het achtste vak blijkt verder naar achteren ook een plek te zitten.
