We staan samen even te kijken bij het graafwerk voor de leidingen van de silo’s naar de waterunit. Ik wijs naar een natte plek in de kas. ‘Daar heb ik wel een beetje pijn in mijn buik van!’ Ze lachen. ‘Dat is niks man. Zal ik je even wat foto’s laten zien?’
Lang geleden, toen alle plannen nog met potlood moesten worden geschetst, hadden we het er al over. Als het maar droog blijft tijdens de bouw. Want het zal je toch gebeuren dat de grond kleddernat wordt. Er gaan allemaal zware machines overheen. Modder, diepe sporen, en vastzittende hoogwerkers. Verschrikkelijk!
En het is helemaal niet denkbeeldig hoor. Een tuin bij ons op de weg heeft een paar maanden eerder gebouwd, daar hadden ze minder geluk. Een natte baggerbende. Het schijnt dat er nog een paar rijplaten vermist worden. Nooit meer teruggevonden. Maar ja, zei ik dan, zij hoeven niet in de grond te telen. Wij wel. En ik verzeker je, kapotgereden grond heeft een jaar nodig om weer een beetje structuur te krijgen. Daarvoor hoef je niet voor boer te hebben gestudeerd.
