Ik dacht eerst nog: ‘Zo, de Kom in de Kas is vroeg dit jaar!’ Allerlei berichten in de bladen over mensen die het Westland bezochten. Bij nader inzien ging het vooral om bekende mensen. Een cabaretier, een politica en in hun gevolg nog wat andere betrokkenen. En niet zomaar, er moest opgepoetst worden. Verkeerde indrukken weggenomen.
Ik heb net een paar sombere dagen achter de rug. Nee, ik heb het niet over de aardbeving in Turkije en Syrië. Dat is zulk groot leed, wie kan het bevatten? Liefst parkeer ik dat tot het Achtuurjournaal en een gift aan giro 555. Hoe moet het daar verder? Zoveel doden en gewonden en waar moeten ze beginnen met opruimen en opbouwen?
Mijn somberte is kleiner van aard. Dichterbij ook. Het hemd is nader dan de rok, zulke dingen. Ik doel op de berichten die steeds weer verschijnen rond de vraag of er voor de glastuinbouw nog wel plaats is in Nederland. Want fossiele energie. Want bestrijdingsmiddelen. Want … En als je dan net als ik ook nog een dag te kampen hebt met buikgriep is het eind helemaal zoek. Ik wil niet meer!
